Ze houden van elkaar
als van Bugatti’s
wat goed is tussen hen
bestaat uit chroom en stilte
de hazewind
het kind dat ze niet wilden.
ze dragen licht elkaars gewicht
zijn zonder razernij in het begeren
ze rennen samen door de dagen
zonder zich aan de ziel te wagen.
eindelijk zijn ze aan elkaar gewend
ze vliegen niet meer op
of weg naar eigen paradijzen
stil zitten ze van ingehaald geluk
in hun paleis op aarde
stuk in de donderdag
die tien uur ’s morgens slaat.
zij eet geroosterd brood
leest over wiegendood bij paarden
hij haalt hun kaartspel uit het pak
buiten betogen boterjongens luid
voor zo’n soort vrede in Irak.
Ronald Verhille
Ronald Verhille (1958), geboren in Antwerpen, woont en werkt op Mallorca, in vrijwillige ballingschap van het Nederlands. Zijn moedertaal is mettertijd zijn geheime taal geworden, die hij met zichzelf spreekt bij het buikdenken over dingen die aan zijn collega’s, vrienden en geliefden op het Spaanse eiland niet besteed zijn. Dat doet hij vooral in hotelkamers, luchthavenlounges en treincoupés, want er waren jaren waarin hij wel tweehonderd dagen voor zijn werk onderweg was. Terwijl anderen liever foto’s en selfies maken, schrijft hij zijn ‘herinneringen voor later’ op een vel papier. Zo blijven ze altijd vers en kan hij er steeds met genoegen naar terugkeren.
@ Els Kort
@ Els Kort
@ Els Kort