Ze zegt dat de beslissing haar spijt. Teznik gelooft het meteen, hij kent haar al lang. Maar zelfs als dat niet het geval was geweest, had hij het kunnen zien. Iedereen kan zien dat ze het vervelend vindt om hier te zijn. Hij schuift zijn laptop opzij, neemt een slok en draait zijn stoel in haar richting. ‘Is het je rug?’
    ‘Nee.’
    ‘Je polsen?’
    ‘Ook niet. Niks lichamelijks.’
    Teznik krabt aan zijn kuiten. ‘Gaat dit om de vergoeding?’
    ‘Dat is het niet.’
    ‘Meer tijd dan? Een langere show? Korter?’
    ‘Nee, daar ligt het niet aan.’
Minstens de helft van alle klanten komt voor haar, weet Teznik, zeker de helft van de omzet is aan haar te danken, waar ze ook zijn. De mensen vinden het spannend wat ze doet, als enige zonder net. Wat ze zojuist heeft aangekondigd, is een ramp. Hij moet laten merken dat hij goed heeft geluisterd. Hij moet haar serieus nemen. ‘De stok voelt niet meer hetzelfde aan.’
    ‘Klopt,’ zegt Leona, die eigenlijk anders heet, maar niemand, ook Teznik niet, weet meer hoe. ‘Ik vind het moeilijk uit te leggen. Ik heb hem wel vast, maar het automatisme is weg. Vanbuiten ziet het er hetzelfde uit, maar vanbinnen voelt het anders.’
    ‘Je hebt geen controle meer.’
    ‘Nee, ik voel hem niet meer echt. Alsof mijn vingers het niet meer doen.’
    ‘Sinds wanneer?’ vraagt Teznik. Hij kan zijn troefkaart niet nog een keer spelen, maar tijd winnen kan altijd.
    ‘Een paar maanden geleden is het begonnen, daarna geleidelijk erger geworden. Na vanavond wist ik het zeker.’
    Teznik reikt naar zijn beker, de inhoud is koud. Hij ziet het programma voor zich zonder haar, de posters, het is een ramp. Voor hemzelf, de familie, iedereen. Hij moet iets doen, maar hij weet niet wat. ‘Hoe lang treed je nu al voor ons op?’
    Leona’s lippen tellen geluidloos. ‘Ruim twintig jaar.’
    ‘En iedereen wil je nog zien.’
    ‘Ja, maar dit wil niet meer.’
    ‘Dit?’
    Leona wijst naar haar hoofd.
Teznik beseft dat ze nog steeds staat, schuift zijn stoel naar achteren en vraagt of ze er ook een wil. De vraag raakt haar even, maar ze zegt nee. Ze is rank en klein en intens en gespierd, precies zoals je zou verwachten, al kun je dat nu niet goed zien, in haar gewone kleren. Ze staat recht voor zijn bureau, er bijna tegenaan. Teznik is ook klein en gespierd, maar dan op andere plekken. Soms doet hij nog weleens iets met de paarden. Niet te vaak, meer dan hij wil. Hij sluit zijn ogen en wrijft met zijn hand over zijn gezicht. ‘Leona…’
    ‘Ik snap dat het veel impact heeft.’
    Teznik laat een stilte vallen. Leona zwijgt ook, het enige geluid dat ze horen is het geruis van auto’s op de nabijgelegen snelweg.
    ‘Het gebeurt steeds vaker. Mijn handen trillen. Ik ga vallen.’
    ‘Maar dat is nog nooit gebeurd.’
    ‘Nog niet.’
    ‘Waarom zou je vallen?’
    ‘Ik ga gewoon een keer.’
    ‘Jij niet. Je bent zo goed.’
    ‘Jawel. Het is een kwestie van tijd. Jullie zullen even verdrietig zijn, en dan doorgaan. Jullie zullen verdergaan.’
    Teznik kijkt haar indringend aan. Misschien is het een bevlieging, denkt hij, hopelijk kan ik haar nog overhalen. Dit gaat vast een keer over, dit gevoel blijft niet voor altijd. ‘Misschien wil je een poosje op vakantie, even weg?’
    ‘Bedankt. Maar nee.’
    ‘Wat wil je dan? Wat heb je nodig?’
    ‘Iets wat niemand me kan geven.’
    Teznik voelt een scheut van paniek in zijn buik, maar hij duwt hem weg. ‘En al die mensen dan? Die komen voor jou.’
    ‘Ja, de mensen.’
    Teznik ziet in haar ogen dat ze haar beslissing allang heeft genomen. ‘Het is zo zonde. Echt.’
    ‘Ik heb er lang over nagedacht. Maar toen ik mezelf afvroeg waarom ik eigenlijk door zou willen, kon ik daar geen goed antwoord op geven. En jij hebt ook geen antwoord.’
    ‘Nee,’ moet Teznik toegeven.
    ‘Ik vind het heel erg. Daarom wilde ik het je ook persoonlijk vertellen.’
    ‘Dat waardeer ik.’
    ‘Goed,’ zegt Leona en ze loopt weg, opent de deur en sluit hem achter zich.
Misschien had Teznik iets anders moeten zeggen. Misschien had hij iets anders kúnnen zeggen. Maar wat dan precies, het heeft geen zin, vindt hij, om jezelf met dat soort vragen te kastijden. Op het moment zelf wist hij het niet. Als hij het wel had geweten, had hij het wel gedaan. Als hij het had geweten, had hij het heus wel gedaan.

Koen-Machiel van de Wetering