Marc Terreur, Veritée Vuurvlieg
2026, Kabouterpers, 178 blz., € 18,50

Marc Terreur doet iets bijzonders. Hij schrijft een sprookje, maar combineert dat met bijzonderheden die je in een doorsnee-sprookje niet tegenkomt. De genreaanduiding in het colofon is fantasy, niet sprookje. Ook het omslag is meer fantasy dan sprookje.

Veritée Vuurvlieg volgt als een echt sprookje het gebruikelijke, nog steeds mooie stramien van een wonderlijk verhaal in een wereld waar fenomenen die we als kinderen al kennen een hoofdrol spelen: natuur, dieren waarmee we communiceren, mensen voor wie we bang zijn, mensen die ons helpen en beschermen, angst, vreugde, het onbekende en het vertrouwde, kastelen, grotten. Ook de korte inhoud klinkt als een sprookje. Koning Sagius en zijn veel jongere echtgenote Aureola krijgen een kind, de kroonprins. Maar bij de geboorte overlijdt de koningin. De koning projecteert zijn verdriet op de baby, die min of meer verstoten wordt. Als de prins meerderjarig is, stoot hij op zijn beurt zijn vader van de troon. Vervolgens maakt hij zich schuldig aan een schrikbewind. De dochter van de schout probeert het tij te keren, met de hulp van een bard en vertegenwoordigers van het dierenrijk. Die dochter heet Veritée, een naam afgeleid van het Franse woord voor waarheid, en waarheid blijkt een geducht wapen in de strijd tegen de tiran (die af en toe – bijvoorbeeld in zijn minachting voor rechters – aan Trump doet denken).

Maar bij Marc Terreur geen ‘er was eens’. Wel is er een ver verleden, maar het is een nauwkeurig bepaald verleden. Het derde van de reeks korte hoofdstukken begint met een specifieke tijdsbepaling: 1 juli 1420. Het verloop van het verhaal volgt de kalender en ook de ontknoping van het sprookje is verbonden met een datum: 5 augustus 1450, de dag van het oogstfeest in het stadje Lagerwal.

Het sprookje van Terreur wisselt een taal die past bij een verhaal dat speelt in de middeleeuwen, af met eigentijds idioom. Een opvallende keuze. Naast de groet ‘Vaarwel, Aureola’ een zinnetje als: ‘Ik haat deze job, denkt Julie.’ Na ‘de schrijftafel van de schout’ heet het twee pagina’s verder: ‘De terrassen zijn goedgevuld.’ Te midden van sprookjesfiguren als ridders en prinsessen duikt er een muzikant op die zingt over ‘het leven van een popster’ en is er sprake van een hipster.

Een derde element dat verrast, is de weergave van door Terreur geschreven en gecomponeerde liedjes die door het verhaal geweven zijn. Vier in totaal. Ze staan in muziekschrift op aparte pagina’s afgedrukt.

Het verhaal is opgebouwd uit veel kleine scènes met een levendige dialoog, met zinnen als: ‘Wel jij, franke teut! Als dat geen stank voor dank is.’ En: ‘Niets ben je, noppes, nul! Nog minder dan een paardenvijg op de kasseien!’ Zo spoedt het verhaal zich naar de ontknoping. De schout is gevangengezet en zal worden opgehangen aan een galg. Komt Veritée met haar helpers op tijd?

De Vlaming Marc Terreur staat aan het begin van een loopbaan als schrijver. Eerder verscheen er op de site van Elders literair een kort verhaal, ‘Saterdag’, waarna ‘Papa Para’ – een verhaal van een ex-commando en diens rouw en onvermoede troost – op papier te lezen was in Elders literair #5. Nu is er dit eigentijdse sprookje in boekvorm.

Hein van der Hoeven