ik ga op reis naar de maan
en neem mee de muze
om te schrijven 96 gedichten
één voor elke zak urine uitwerpselen en braaksel
achtergelaten door apolloastronauten

wanneer ik bij aankomst
de stars and stripes salueer
verduistert de zon
de bijsluiter zegt geen voertuig te besturen
maar de rovers rijden toch niet meer
huppelend vraag ik me af
waarom ieder voetspoor
naar een leeg paar laarzen leidt

binnen staat onder een glazen stolp
een model van de basis
zonder mensjes help?
het lek wordt gedicht met werk

de maan
noteer ik op een zoveelste tocht
heeft geen kraters alleen ijskoude navels om in te staren
geen donkere vlekken maar zeeën
zeeën van tijd die stof vergaren
stof der dromen die ooit
dat nu als knekelgruis zweeft wacht
met buskruitgeur wacht met asbestkleur wacht
zich hecht aan pak huid ziel biep biep au bout de la nuit

de diepe ruimte
is een obsidiaanspiegel die zich niet laat bedekken
sluit ik mijn ogen kraakt over de radio
een bevroren blauwe donau
door een goudfilm
lees ik de kaart van mijn verbeelding
opgetekend na dat eerste hevige bombardement
en verdwaal hopeloos

blijven ademen vertel ik mezelf
laat boven dit ongelovige landschap
je adem uittorenen als basalten kerk
met in deze adem nog een adem
een herhaald gebed
maar uren later staat geen muur nog recht dan zie ik hen

de hartsvriend die doet of hij nog leeft
weet dat de hemel piekert hem in de gaten houdt
de oud-geliefde die onder mijn vermomming
van lichtgewicht de zwaartekracht zag
omhelst me van achteren
ook de hongerkunstenares is er
ze draagt haar nazars
zegt dat alles goed komt
en legt bloemen aan mijn voeten ik tel er zeven
één voor elk vak van de week
die ooit een pillendoos
ooit de horizon

over het fonkelende water
keil ik een steen
waar hij onder gaat
komt zij tevoorschijn

om mezelf te bewijzen
te bewijzen dat ik nog steeds almachtig ben
neem ik mijn helm af
stream of …

niet heel poëtisch