Nee.
Vandaag volg ik de herfstbladen
Ga ik van het pad af en treed ik
in de ochtendmist
De cirkels die ik loop rond het water
lijken een code te kraken
alsof er ergens iets wordt ingedrukt
Mijn pas vertraagt en mijn ademhaling
lijkt van elders te komen, tussen bomen
klinkt een bekend lied, met vreemde noten
Ik kijk naar mezelf aan de overkant
Tussen ons het rimpelende zwarte water
en voordat ik terugkeer, glimlach ik,
groet ik iemand die ik niet ben vergeten.
hij haalt hun kaartspel uit het pak
buiten betogen boterjongens luid
voor zo’n soort vrede in Irak.

Lennart Vanstaen